.

دانه عقیم

yekbahaneh — Mon, 09 Nov 2009 17:56:18 GMT

در درون کیسه ای بزرگ بر دوش پیرمرد کشاورز غوغایی به پا بود ! دانه های گندم با شوق و شادی می دانستند که باید امروز بر دست مهربان پیرمرد بوسه ادب و خداحافظی بزنند و برای بارور شدن به دل خاک بروند تا در ادامه راه کمالشان هر کدام به خوشه ای طلایی تبدیل شوند . این را وقتی همه سوار بر خوشه های خود در مزرعه ای که دوران کودکی خودرا طی کرده آموخته بودند . وای چه لحظه پر شوری بود ! لحظه به لحظه بوی خاک آماده نزدیک و نزدیک تر به مشام می رسید. و دل هر دانه را بی تاب می کرد . در این میان دانه ای با همه شادمانی می کرد! اما در دلش احساس دیگری داشت .

به مزرعه رسیدند ! دانه ها از سروکول هم بالا می رفتند که زودتر در مشت مرد کشاورزجای گیرند ! دست گرم او داخل کیسه شد ! اتفاقا در اولین مشت ! این دانه با دانه های دیگر فریاد کنان لحظه رهایی در طلوع زیبای خورشید صبحگاهی ! این ضیافت عظیم الهی را تجربه کردند آرام و رها در آسمان برای هم آرزوی باروری نمودند در دل خاک جای گرفتند .

خاک دانه ها را عزیز داشت آنها را به آرامش خواند و برایشان از زمان رویش گفت ! همه در دل خاک آرام شدند و بخواب رفتند جز دانه نگران ! خاک متوجه بیداری او بود ! پرسید ! تو نمیخوابی ؟ دانه گفت : نگرانم ! خاک پرسید از چه ؟ دانه گفت آیا تا بحال شده دانه ای بارور نشود ؟ زمین تبسمی کرد و گفت نگرانی ات را متوجه شدم ! بلی ! دانه گفت : من حس باروری را به مانند دیگر دانه ها ندارم ! و این یعنی تمام شدن؟! یعنی خارج شدن از چرخه وجودم ؟! چه باید کنم ؟

خاک گفت : ادراک ! ادراک از این که به جای نگرانی قبول کنی تو اینگونه هستی و با گونه های دیگر کمی متفاوت ! خود را بشناسی و راه گونه خود را پیش بگیری ! دانه پرسید آیا این یک نقص نیست ؟ خاک گفت : نقص در کار خداوند ؟ ! نه ! او تمام ذرات را درکمال و منحصر به فرد آفریده همانگونه که خود همتایی ندارد زاده نشده و فرزندی ندارد و در تمام ذرات متجلی است . دانه گفت : برای ادراک کمکم کن ! خاک با مهربانی گفت چشمهایت را ببند !

دانه های دیگر جوانه زدند ریشه کردند ریشه هایشان به طرف دانه عقیم رفتند و او را در آغوش گرفتند ساقه بستند و هرکدام به خوشه ای تبدیل شدند و دانه عقیم در همه خوشه ها تجلی اش مشهود بود باز همه با هم بودند دریک تن در وحدتی کامل

در حیرتم ! در حیرتی عجیب ! که خداوند درسی عظیم را در دانه ای عقیم برای ما نهاده !

دانه ای عقیم که می تواند در خاک و بستر بینش ما به حاصل نشسته وشکوفا به نعمت عظیم ادراک شود.

متجلی باشید.

جوشقانی

هیبت من و تو

yekbahaneh — Mon, 05 Oct 2009 17:35:18 GMT

در نیمروز پائیزی چشمهایم برگ زردی را که از شاخه جدا شد و آرام به آب جوی روان پای درخت پیوست مشایعت می کرد و این اندیشه مرا با خود می برد که در این جدا شدن از درخت و پیوستن به جوی چه درسی نهفته است ؟ ناگاه درخت پرسید : چه چیز آن برایت مبهم است ؟ با هیجان گفتم همین ! همین که برگ عضوی از تو بود از تو جدا شد و به آب که هیچ اشتراک و مناسبتی با او ندارد پیوست ! درخت گفت : این از عدم آگاهی و درک توست ! والا مسئله به این سادگی را می فهمیدی ! و اشتراک را در می یافتی ! پرسیدم : مسئله ساده ؟ گفت : آری ! برگ در تن من به کمال خود رسید از این تن جدا شد و با تن آب به وحدت تازه ای رسید . رفت تا با وحدتی دیگرمسیر کمال خود را کامل نماید. پرسیدم چگونه ؟ به مانند آنست که دست ها و پاهای من زمانی از من جداشوند و بگویند ما در تن تو به کمال رسیده و می خواهیم به تن دیگر پیوسته و سیر کمال خود را در تن دیگری ادامه دهیم ! بعد شاهد آن خواهیم بود که انسانهایی با صدها دست و پا با هیبتی عجیب و انسانهایی بدون دست و پا یا سر ! با هیبتی عجیب تر! چگونه ممکن است ؟ درخت در سکوتی رمز آلود گفت : اعضای بدن خود را که باید در این دنیا بگذاری و بروی ! سیر تکامل در کمال تو با دیگر موجودات عالم متفاوت است . اما می خواهی دریابی که در زندگی بعدی ات هیبت تو چگونه خواهد بود ؟ با اشتیاق گفتم : البته ! گفت : متصل شو به ذهن بی ذهنی ! پرسیدم : مگر ذهن من چه اشکالی دارد؟ گفت : ذهن تو قالب ساز است برای هر چیز قالبی اختیار می کند ! ذهن تو چهارچوب ساز است برای هرچیز ابعاد و چهارچوب اختیار می کند ! تو با چنین ذهنی قادر نخواهی بود درکی از یک گستردگی عظیم داشته باشی ! برای گستردگی هم حد و مرز می سازی ! ذهن بستر مناسب وبا ثباتی برای ادراک نیست ( وما ادراک ) پس با اتصال در می یابی آنچه را که باید دریافت کنی ! چشمها را بستم ناگاه برای لحظه ای پنج گوی را دیدم که دائما حرکت می کردند از یکدیگر فاصله می گرفتند و گاهی چند تا از آنها بهم نزدیک می شدند . از درخت پرسیدم : این چه بود من دیدم ؟ گفت این شکل بی شکلی و هیبت تو در زندگی بعدی ات بود ! پرسیدم کدام دست و پا و کدام سر بود ؟ گفت : هرکدام از آنها می تواند به مانند سر و دست و پای تو به مانند این دنیا باشد و هیچ یک از اعضا فرقی با دیگری ندارند ! یعنی هر کدام هم دست و پا سرتو می توانند باشند و پا همان کاری را می کند که سر انجام می دهد و سر کار دست را ! گیج شده بودم ! که درخت ادامه داد ! هنوز نفهمیدی که این پنج گوی پنج ذره از بی نهایت ذرات عالم هستی است که توانسته ای تاکنون تو با چهار ذره دیگر به وحدت برسی ؟ گیج تر شدم ! پرسیدم : مگر من در زندگی بعدی تا چند عضو می توانم داشته باشم ؟ درخت گفت : اختیار با توست ! با هرتعداد ذره ای که بتوانی در این مدت عمرت در زمین به وحدت برسی ! اختیار تو محدودیتی ندارد ! فقط این را بدان با هرچه و با هرکه به وحدت برسی مثبت یا منفی آن هیبت و اعضای تو خواهد شد ! تویی که هیچ فرق یا برتری با دیگر اعضا نداری همه اعضا در وحدتند ! دست و سر و پا دیگر معنایی ندارد ! اعضای به وحدت رسیده ای که با اختیار می توانند با تنزل و یا ارتقا کمال از تن وحدتی قبل خود جدا شده و با تن دیگری به وحدت دیگری برسند. به مانند آن برگ که به رود پیوست ! حال متوجه شدی مسئله چقدر ساده بود؟

عاجز از درک عظمت کائنات و عاجز از درس عظیم درخت سر به زیر افکنده و راهی ذهن آشفته ام شدم که سعی کنم بشکنم همه قالبها و قابها را که به گستردگی پا گذارم . که به گران دریافتم بت خود هستم و بت شکن خود و سالهاست تبری بر دوشم سنگینی می کند که آنرا بت شکنی پس از شکستنهای قالبها و قابها بر دوشم گذاشته نه به اتهام بلکه به معرفت و کمال

برای شکستنی دیگر حاضرم برای شکستنم دعا کن

برایت گستردگی بیکران آرزومندم

جوشقانی

شکافتن و شکفتن

yekbahaneh — Wed, 16 Sep 2009 20:07:18 GMT

پا ئیز در راه بود ساقه ها و گلبرگهای گیاهان رو به خشکی می رفتند و باد آواز جدایی سرداده بود و خوشه ها و شاخه ها را به هم می سائید. و دانه ها را از ساقه ها و خوشه ها وبرگها را از شاخه ها جدا می کرد . شاهد این عظمت بودم و هزاران سوال ! ناگاه نجوایی بین یک ساقه خشک و دانه ای که در پای آن افتاده بود مرا به دنیای جواب برد ساقه برای دانه می گفت از سر و راز خزان و هجران و جدایی ! می گفت شکفته شدن در شکافته شدن است اگر آسمانی شکافته نشود رحمتی نیست ! اگر ابری شکافته نشود بارشی نیست !اگر زمینی شکافته نشود رویشی نیست ! و اگر دانه ای شکافته نشود شکفته نمی شود .

دانه پرسید : چگونه بیاموزم شکافته شدن را ؟

ساقه گفت : شکافته شدن آموختنی نیست ! زمان آنکه برسد شکافته خواهی شد به آنچه که باید شکافته شوی فقط باید به جهان هستی متصل باشی ! حی و حاضر !

دانه پرسید : چگونه بیاموزم شکفتن را ؟

ساقه گفت : شکفته شدن هم آموختنی نیست در تمام مدت که به من اتصال داشتی راز شکفته شدن در دل تو قرار گرفته و به آگاهی آن رسیده ای وقت شکفتنت که برسد خواهی دید که چگونه است و شکفته خواهی شد به آنچه که باید شکفته شوی !

گاه شکافتن برایت در آسیاب است و شکفتن در آتش ! تا نانی شوی !

گاه شکافتن برایت در لانه موری است و شکفتنت دروجود اوست ! و گاه شکافتنت در خاک است و شکفتنت در آسمان !

دانه با شادمانی لبخندی زد وتا رسیدن به زمان شکافتنش در دل گرم زمین در رویای شکفتن آرام گرفت .

از غفلت خود آهی کشیدم ! ساقه خشک متوجه آه من شد ! گفتم افسوس که پائیز عمرم رسید و درک نکردم شکافتن و شکفتن را ! به من هم بیاموز آنچه که باید بیاموزم !

ساقه خشک گفت : ای انسان این راز برای تو هم آموختنی نیست ! تو هم باید متصل شوی به اصل خود ! تا آگاه شوی به آگاهی ! فقط برایت بگویم که اگر سینه ای شکافته نشود عشقها نهان می ماند اگرسری(فرق سر) شکافته نشود سرها و اسرارها نهان می ماند . پس در این جهان برای هرچیزی فطری است ( جدا کننده ) تولد برایت فطر است مرگ هم برایت فطر دیگری و تو همیشه در صوم و افطاری ! افطار شکافته شدن توست و صوم تو شکفته شدنت ! که در این شکافته شدن زود وقت شکفتنت می رسد !

گاه شکفتنت به مانند انسانی که فرقش شکافته شده تا شکفته گی انسانها پدید آید . کسی که بین سحری و افطار خونین اش زمان کوتاهی بود آن علی که متعالی شد .

و گاه شکفتنت در شکاف دادن مغز و اندیشه انسانهاست که شکفتنت در جهل توست ! اختیار با توست !

یکی شکافت و سجده شکر کرد ! یکی شکفت و سجده شکر کرد !

پس اگر متصل و حی باشی در می یابی راز بزرگ شکافتن و شکفتن را !

برو ! برو که وقت افطارت نزدیک است و وقت خزان من و شکافتن دیگر من هم رسیده ! فطر و فطر هایت بر تو مبارک !

اگر شکفتی در این بوستان الهی برایم شکافتنی متعالی را طلب کن ! ومن هم بهترین شکفتن را درکمال برایت آرزومندم .

جوشقانی

هنو باور ندارم رفتنتو

yekbahaneh — Wed, 09 Sep 2009 14:50:18 GMT

جای پاهای تو رو ماسه ها مونده *** حرم آفتاب زده جا پاتو سوزونده

موجای خسته میون گل نشستن *** از راه دور اومدن خسته خستن

هنو باورندارم رفتنتو

دست خاک سرد سپردن تنتو

هنو باور ندارم / هنو باور ندارم

تن تو فدای بی رحمی دریا شدورفت *** تن من تشنه یک قطره آب

ارزونی خاک شد و رفت

وسعت فاصلمون از اینجا تا عرش خداس*** تن ما تنها ترین تن های دنیا شد و رفت

هنو باورندارم رفتنتو

دست خاک سرد سپردن تنتو

هنو باور ندارم / هنو باور ندارم

مرغای آبی برات چاووشی خوندن *** تا ملائک با گلاب روتو پوشوندن

سینه زن دسته به دسته کتل آور*** نوحه سردادن و بردنت رسوندن

ای ز کف رفته که بود اول پر گشودنت ***نمی تونه دلم عادت کنه با نبودنت

من که با امیدتو هنوز تو ساحل موندم *** نمی شه باور من دست اجل ربودنت

هنو باورندارم رفتنتو

دست خاک سرد سپردن تنتو

هنو باور ندارم / هنو باور ندارم

کلیک کنید ( یکسال گذشت )

از سرلطف و معرفت بخوانيد برايش رحم الله من قرئ الفاتحه مع الصلوات

جوشقاني

تیغ و خورشید

yekbahaneh — Sat, 05 Sep 2009 10:14:18 GMT

تيغ به خورشيد گفت : امروزمن زودتر از تو طلوع خواهم كرد!

و تودرطلوعت شاهد غروبي خواهي بود!

خورشيد گفت : من شاهدم كه نبريد تيغ گلوي اسماعيل را

تيغ گفت : آن تيغ جدم بود وبه عشق آميخته بود!

وتیغ آمیخته به عشق نمی بردگلوی عاشق را !

خورشيد گفت : ديده ام در كربلا كه نبريد گلوي حسين را

تيغ گفت : ا و پدرم بود وبه كين آميخته بود وتیغ آمیخته به کین ناتوان جدا كردن محبت عطر از بوسه ياس !

خورشيدپرسید: اي نا خلف ! تو به چه آميخته اي ؟

تيغ زهر خند گفت : به جهل ! و بر فرق ا نديشه مي زنم !

به فرقش كي اثر مي كرد شمشير ؟

گمانم ا بن ملجم يا علي گفت !

**********************************

وما ادراك ! وما ادراك ! و ما ادراك !

خلصنا ! خلصنا ! خلصنا ! من الجهل ! يارب !

كه مي دانم در آتش تو ! با هيمه جهل خود بايد بسوزم ! كه آنهم كم نيست !

اگر در قدرهایت قدر خودرا یافتی قدرش رابدان !

برایت قدری مطلق آرزو می کنم !

برایم دعا کن تا من هم قدر یابم !

جوشقاني

دستها و کاسه ها

yekbahaneh — Tue, 25 Aug 2009 08:33:18 GMT

دستت در کاسه كيست ؟

اين كا سه من است ! فقط آنرا به طرف خدا مي گيرم !

ماه دستها و كاسه ها برشما مبارك !

در اين ماه چقدر گرسنه و تشنه خدا مي شوي؟

خدايي كه هيچ كاسه اي را خالي نگذاشته ونمي گذارد!

سهم تو چقدراست ؟

به جز سحري و افطار يك وعده غذايي را كه در روز نمي خوري ؟

چه خواهي كرد؟ نمي خواهي هر روزت عيد فطر باشد؟ و هر روز در این ماه با یک سهم غذای نخورده ات کاسه ای را پرکنی ؟ غذایی که تمام کائنات دست به دست هم و به دست تو داده اند ! چشم به دست تو دارند تا با آن چه می کنی ؟

عجب رازي است ! راز کاسه و دستها ! دستهایی لرزان ! چشمهایی گریان ! پاهای عریان ! لبهای خشک کودکان از فغان ! کاسه های پرشیر ! فرقی و شمشیر !

عجب رازي است ! راز کاسه و دستها ! و اینکه :

كاسه خالی اعمال ما را نيازمند ترازما پر مي كنند.

آرزو مي كنم هيچ دست و كاسه اي از هم ديگر خجالت نكشند.

جوشقاني

آموختنی یا آمیختنی

yekbahaneh — Sun, 26 Jul 2009 21:00:18 GMT

يكي بود يكي نبود وخداوند تنها بود

او اولين مخلوق خود را انتظار ناميد . وبه او گفت که بعد از تو هرچه خلق کردم در او حلول کن واورا منتظر ساز ! پس از آن چرخ را آفرید انتظار بر چرخ وارد شد و چرخ منتظر شد و منتظرگشت و در پی آن افلاک و اجرام و موجودات وجود یافته و انتظار جاری در جهانها و جانهايشان می شد و تمام وجود آنها منتظر مي ساخت همانند آب كه از هرچيز عبور كند آنرا خيس مي كند و عجيب تر آنكه آب هم منتظر شد ! و آب سيراب مي كند تشنه را ! ولی انتظار وجود را منتظر می کند ! یعنی تشنه را تشنه تر! نوبت شاهكار خلقت شد ! و انسان آمد ! اما او با دیگر مخلوقات یک تفاوت داشت ! انتظار از خدا پرسید با او چه کنم ؟ خداوند گفت آری او اختیار دارد از او بپرس اگر گفت بلی با او آمیخته شو ! اگر غیر این جواب داد او در آموختگی و سرگردانی و تکرار به تو خواهد رسید

و قت اليه راجعون بود. انتظار بايد مراجعه مي كرد . همه كائنات چشم به اعمال انسان داشته تا ببينند كه او چگونه حق يك منتظر را بجا مي آورد ! اما انسان مست از غرور هايش تلو تلو خوران هر بار در چاله هاي فريبنده اي كه خود ساخته به زمين مي خورد ! همه كائنات براي هوشياري او دعا مي كنند. تا قدر يابد و بهاي يك منتظر را بپردازد.

وهنوز انتظار قائم است و منتظر براي مراجعه به وجود و خداي خود.

و قصه ما هنوز به سر نرسيده ! تا به سرانجام نرسيم ! چرا که قصه ها آموختنی هستند اما انسان آمیخته است و در نظر ناظر هستی ابتدا و انتها یکی است و امتداد معنا ندارد و نقطه شروع و پایان یکی است بر هم منطبق ! راه و مسیر بی معنا ! پس می توان گفت : منتظر و منجی هم یکی است ! و این یعنی آمیختگی ! که اگر غیر این باشد وحدت معنا ندارد و باز به کثرت می افتیم .

این آمیختگی عشق منتظر و منجی بر همه عاشقان مبارک باد

جوشقانی

چقدر آشنایی غریبه

yekbahaneh — Mon, 29 Jun 2009 14:22:18 GMT

چقدر آشنايي غريبه !

صبركن ! قدري تامل كن ! بذار خوب ببينمت ! آره . انگار مي شناسمت ! گفتم يه جايي ديدمت! منو نگاه كن! منو يادت مي آد ؟ بايد يادت بياد ! منم ! آره ! من ! ميدونستم يادت مي آد ! آه چقدر زود گذشت! انگار همين ديروز بود ! توي يه مدرسه توی يك كلاس ! چقدر تو بي قرار بودي ! مي گفتي : جنگه ! خوب درست مي گفتي ولي بهت گفته بودم : ربطي به ما نداشت ! جنگ مال سربازهاست ! ما كه محصل بوديم !اما تو گوشت بدهکار نبود! رفتی و خبری ازت نشد!

ولي اون روز واقعا ازت نا اميد شدم! اون روز رو كه يادت مي آد؟ با هم سوار اسب بوديم و هم حرف مي زديم ! در برابر اون همه استدلال و منطقي كه برات آوردم گفتي : مگر صداي هل من ناصر .. ..رو نمي شنوي ؟ ! قبول كن مگر مي شد اونهمه لشگر رو شكست داد؟ باور كن برات نگران بودم ! وقتي با اسبت بتاخت طرف خيمه ها رفتي ! همه لشگر هلهله كردند! فكر كردند مي خواهي يه خيمه ها حمله كني ! وقتي فهميدند اشتباه كردند و تو به او ملحق شدي ! در يك لحظه آن همه شعف تبديل به یاس شد! اگر تو رو ترك كردم و به اونها پیوستم مي دونستم هيچ شانسي براي پيروزي نداري ! و نمي خواستم شاهد سر بريدنت باشم !

باور كن ! مي دانم از من از صبح نوزدهم دلگيري ! خوب تشخیصم درست بود ! او باعث اختلاف بین مسلمین شده بود ! موقعي كه با فرق شكافته از مسجد خارج مي شد! از سجده شکرمن ناراحت شدی!

ببين آن موقع هم می دانستم كه مخفيانه دورش جمع مي شديد و آياتي كه از غار آورده بود بر شما مي خواند! تو چگونه انتظار داشتي باور كنم ؟ كسي كه خواندن نمي داند از كمال بگويد؟ خوب اگر هم پس از فتح مسلمان شدم ! براي اين بود كه ديگر كسي به من اعتماد نمي كرد! از داد و ستد و تجارت عقب مي افتادم !

در آن شام آخر هم خودت شاهد بودي چه مي توانستم بكنم ؟ تو انتظار داشتي مخالفت مي كردم تا فردایش مرا چون تو به صليب بكشند؟ ! ولي بايد يادت باشد چقدر برایت طلب آمرزش کردم!

در آن روز هم كه باهم از نيل شكافته شده مي گذشتيم ! خوب می دانی اگر همراه نمي شدم بردگي ام ادامه داشت ! اگر هم در غيابش گوساله سامري را پرستيدم ! چه بايد مي كردم؟ از پرستیدن فرعون و خدایانی که دیده نمی شوند خسته شده بودم !

آن روز هم كه به شهر برگشتم ! به من حق بده ! تمام ساخته هاي مرا شكسته بودی ! تمام اعتقادات مرا ! تمام سرمايه مرا ! تمام ايمانم را ! اگر تو را در آتش نمي افكندند و اگر هيزم هديه نمي كردم جاي من هم در آتش بود!

واما آن طوفان كه يادت هست ! درست است كه در ساختن كشتي نقشي نداشتم ! ولي اگر در آخرين دقايق سوار نمي شدم غرق مي شدم ! مي فهمي ؟ چه بايد مي كردم ؟ چرا سكوت كرده اي؟ حتما تو دلت به من مي خندي ؟ با تو ام !

اصلا از ابتدا من و تو عقايد يكساني نداشتيم ! هميشه در طول تاريخ از تو به نيكي ياد مي كنند و از من به بدي ! اگر واقعيت را بخواهي از همان اول من با تو مشكل داشتم !

اگر تو را نمي كشتم ! آره ! اگر تو را نمي كشتم ! تو چه مي كردي ؟ آيا ممكن نبود تو زود تر به اين فكر بيفتي و مرا بكشي ؟ چرا باید این فرصت را به تو می دادم ؟ در آخرین دقایق عمرت گفتی تو را بخشیدم ! و جان دادی ! و فرصتی نماند ! می خواستم به تو بگویم نیازی به بخشش تو ندارم ! اما حالا می بینم به بخششی به طول تاریخ نیازمندم ! چرا چيزي نمي گويي ؟ چرا سكوت کرده ای ؟ جای من بودی چه می کردی ؟ كجا مي روي ؟ با تو هستم ! با تو هستم !

هابيل ! هابيل !

گاهي با خود فكر مي كنم چقدر آشنايي هامون تكراريه و رفتارهامون نسبت به هم غريبانه !

جوشقاني

بند بند

yekbahaneh — Wed, 27 May 2009 20:40:18 GMT

ای که وجود ت همه شد بند بند * بهر حیات دگرت رخت بند

بند نخست تو بد ت بند ناف * وقت بریدن شد و سعی و طواف

بند دگر بند دل و عقل و هوش * تا که نبری تو چه دانی سروش

بندوجود تو همان هستی است * ذکرونمازش همه سرمستی است

**************************

می لرزیدم ! هنوز به خود نیامده بودم ! در تلاش بودند ! یکی گفت : بند ناف ! بند ناف را ببر ! تا تلف نشده ! ترسیدم ! بندی که تنها راه ارتباط من برای تغذیه جسم وروح و روانم با دنیای بیگانه آنها بود ! بغض کردم ! ناگاه صدای مهربانی مرا خواند ! با طنین صدایش به یکباره آرام شدم نمی دیدم ! با گوشهایم به جستجویش بودم ! دوباره گفت :نگران مباش ! پرسیدم : چرا بند مرا جدا می کنند ؟ گفت : دیگر نیازی به آن نداری! تو بند محکم تری داری ! بند نافی متصل به مادر هستی ! از او روزی می گیری و ریتم و ضربان و هرچه که نیاز توست ! و این اتصالت باعث می شود که بر تو بخواند آموختنی ها را ! فقط بخوان او را و از او کمک بخواه ! تبسمی بر لبانم نشست و آرام شدم چشمها بستم و بخواب شیرین کودکی فرو رفتم ! بار دیگر که چشم که گشودم جوانی ام بود . بر اعضا و جوارح بیرونی و درونی ام بند های بسیار دیدم . که هر بند مرا به سویی می کشید ! از وحشت و هراس او را صدا زدم ! به مهربانی حضورش را حس کردم که بندها از وجودم باز می کرد . و آموخت مرا که چگونه دیگر در بند نیافتم ! سالها چشم بستم و به فکر فرو رفتم از این جلال و عظمت و دنیایی سوال که در مقابل مادر هستی پدر کیست ؟ آیا برای هستی ما پدری هم وجود دارد ؟ ویا هر کدام از ما مسیح دیگری هستیم ؟ اگر هرکدام از ما مسیح دیگری باشیم . چه کسی اختیار وتوانایی آنرا دارد که شبه ما را مصلوب کند؟ چون روح الله را نمی توان مصلوب کرد . چشم که باز کردم خود را مصلوب شده دیدم ! و کسی را که پای صلیبم زانو زده بود و استغفار وتوبه و انابه و پشیمان از مصلوب کردن من ! خوب نگریستم ! عجیب بود ! او خود من بودم ! چگونه ممکن بود؟ هم بر صلیب و هم زانو زده بر پای صلیب خود ! چگونه می توانستم با بندی که خود به دست و پای خود بر صلیب زده بودم دستگیری از خود نادمم می کردم ؟ خودی که ضجه می زد و التماس می کرد! عاجز بودم تا باز مادر هستی را صدا کردم ! واو با مهربانی حاضر شد و پرسید : بازهم بندهایت را باز کنم؟ گفتم نه ! نه ! اینبار نه ! از تو آموختم راز بند و بریدن را ! استغفارمصلوب کننده ام را بپذیر ! چشمهای اشکبار خود را بستم ! می لرزیدم وهنوز صدا می گفت : بند ناف ! بند ناف ! صدای دیگری گفت : فایده ای ندارد ! او مرده !

نجوای مهربانش درگوشم گفت : او به خواست تو آمرزیده شد.

لبخندی از شکر بر لبم نشست که بندهای خود مرا گسست و بندی برایم تا خود کشید.

جوشقانی

بودن یا نبودن

yekbahaneh — Wed, 13 May 2009 23:41:18 GMT

سالیان دراز خاک منتظر زایش و باروری دیگری بود . تا بارشی از آسمان رحمتش بر خاک تشنه نشست . آب خاکها شست ودر هم تنید . خروشان و روان ! سیال و جاری شد تا در پستی زمین آرام گرفت . کم کم جوانه ای در دل خاک ریشه زد و سراز آب برآورد و بند بند ودر گذر و بند زمان ساقه بست . او غافل در آئینه آب محو جمال و شکوفایی خود بود . تا شبی همچون خود را در خواب دید که از او پرسید تو که ای ؟ او که تا آن زمان کسی را بجز خود ندیده بود هراسان از خواب پرید ! و خود را در ظلمت تنها یافت ! و تا طلوع و نور خواب به چشمش نیامد ! زبان گشود ه بود و خیره ومغروق به نقش خود در آب دائم زمزمه می کرد ! تو که ای ؟ تو که ای ؟ ناگاه صدایی شنید که به او گفت : من جوهر وجود تو ام ! آب هستم و شاد که تو به سخن آمده ای ! باشعف رو به خورشید کرد و پرسید : تو ! تو که ای ؟ خورشید گفت : من طاهر وجود توام ! آتش هستم و شاد که تو به عقل آمد ه ای ! با شور پرسید : من ؟ من ؟ پس من که ام ؟ آب گفت : تو زاده خاک ! خورشید گفت : تو نی هستی ! پرسید : نی ؟ هستم ؟ هم نی ام و هم هستم ؟ این چه هستی است ؟ که نی ام ! و این چه نی ای است که هستم ؟ خاک و آب و آتش از پاسخ درماندند ! چرا که این سوال از سر عقل نبود ! ناگاه باد وزیدن گرفت تا پاسخ را با عشق به کام وجودش بچشاند او عاشقانه لب به لب نی گذاشت که از هفت بند وجود نی نوای روحبخشی تمام هستی را به رقص دیگری در آورد .

وندایی پاسخ داد : آری تو نی ای تا وقتی دمی بر تو نباشد ! وهستی وقتی که در تو دمیده شود . آگاه باش که برای هستی باید خالی باشی از هر حزن و کینه و شر و که اگر این باشد جای تو در سینه است و محرمی در حرم یار ! و نی ای اگر این عهد بشکنی و محزون شوی از رحمت ! بدان به سوزی افتی که از نفیرت آتشی خیزد که هیچ آب و خاکی تو را خاموش و سرد نسازد و خاکستر شوی و باد تو را به اقصی هستی خواهد برد . تا ابد عقیم و خاسر

آری شاید اینست یکی از راز های خاک و آب و باد و آتش

حال تو اختیار کن عزیز دل بودن یا نبودن

جوشقانی