آن مرد در باران آمد.

باران  تيرها و نيزه ها !

باراني از خون !  از گلوي ابر ي نوبهار!

آن اسب آمد !

آن اسب بي سوار آمد. آن اسب خيس بود ! از آب مشك ها !

آن مرد ! يكه و تشنه ! خسته وتنها !

گرگها  و خيمه ها !
 

دختري كوچك !  با نگاهي غمين  ! به آ ن مرد بي رمق ! و سوا لي بر لب ! يا

ابي !؟ يا ابي !؟

آن اسب آمد !  نا مرد آمد ! با تيغي از كين ! تا زود بگيرد !انتقامي بزرگ

از دختري صغير!

آن زن آمد ! شير زن آمد! بر تن آن مرد . يا اخي !؟ يا اخي !؟

دخترك در خرابه تنهاست ! امشب  با  پدر گفتگو يي عاشقانه دارد !

يك دنيا  قصه ! به! كه ! چه زيباست !

نوازشگري كوچك ! و سري در بغل ! به ! چه آرامشي ! رهيدن از بلا !

اوست مي داند !  كه غبار خستگي از پدر بگيرد ! آن  سر  ! بر آن زانو آرام

مي گيرد ! دستهايي كوچك ! اما !  كليد گنجهايي بزرگ!

من نمي دانم ! شايد بداني ! نوبت قصه امشب ! با دختر! يا  پدر !

اما ! مي دانم !

آن مرد مي آيد . با اسب مي تازد . در باراني از نور ! بر سپاه جهل ها ا

  اوست  مي داند .سروش مي خواند ! او خواهد گفت راز قصه شب !

چه يلدايي است امشب ! چه غوغايي است امشب !

جوشقاني

به بهانه راوی فاتح دل سيد مرتضي آويني

اينك زمين در سفر آسمانی خويش به عصر تاسوعا رسيده است و خورشيد از امام اذن گرفته كه غروب كند . ديگر تا آن نبأ عظيم ، اندك فاصله ای بيش نمانده است و زمين و آسمان در انتظارند . فرات تشنه است و بيابان از فرات تشنه تر . فرات تشنه مشكهای اهل حرم است و بيابان تشنه خون امام و امام از هر دو تشنه تر است؛ اما نه آن تشنگی كه با آب سيراب شود.كه او سرچشمه تشنگی است ، و می دانی ، رازها را همه ، در خزانه مكتومی نهاده اند كه جز با مفتاح تشنگی گشوده نمی شود . امام سرچشمه راز است و بيابان طف ، عرصه ای كه مكنونات حجاب تكوين را بی پرده می نمايد. مگر نه اينكه اينجا را عالم شهادت می نامند ؟ و مگر از اين فاش تر هم می توان گفت؟

غروب تاسوعا نزديك است و امام بر مدخل سراپرده راز، تكيه بر شمشير زده و در ملكوت می نگرد . عمرسعد فرمان داده است :« ياخيل الله بر مركب ها سوار شويد ؛ بشارت باد شما را به بهشت !...» و آن گمگشتگان برهوت وهم، سپاه شيطان ، بر اسب ها نشسته اند تا به اردوی آل الله حمله برند، و هياهوی آنان باديه را سراسر از هول آكنده است. زينب كبری خود را به خيمه امام رساند و او را ديد بر در خيمه، تكيه بر شمشير زده ، چشم بر هم نهاده است. امام سربرداشت و به گنجينه دار عالم رنج نگريست : « رسول الله (ص) را به خواب ديدم كه می گفت : زود است كه به ما الحاق خواهی يافت .» ... و طور قلب زينب از اين تجلی در خود فرو ريخت.

زينب كبری گنجينه دار عالم رنج است . او را اينچنين بشناس ! او محمل گرانبارترين رنج هايی است كه در اين مباركه نهفته :‌ لقد خلقنا الانسان فی كبد. او وارث بيت الاحزان فاطمه است و بيت الاحزان قبله رنج آدمی است .امام چون دريافت كه عمرسعد قصد دارد حمله را آغاز كند،  مشهور است كه می گويند امام حسين (ع) به عباس بن علی فرموده است :« اگر می توانی ، يك امشبی را از آنان مهلت بگير... خدا می داند كه من چقدر نماز را ، و كثرت دعا و استغفار را دوست می دارم .»آل كسا در انتظار خامس خويشند ، تا روز بعثت به غروب عاشورا پايان گيرد و خورشيد رحمت نبوی در افق خونين تاريخ غروب كند و شب آغاز شود.مگر امام را به اين يك شب چه نيازی است كه اينچنين می گويد؟ كيست كه اين راز را بر ما بگشايد؟... اصحاب عشق را رنجی عظيم در پيش است . پای بر مسلخ عشق نهادن ، گردن به تيغ جفا سپردن ، با خون كوير تشنه را سيراب كردن و ... دم بر نياوردن ! اگر ناشئه ليل نباشد، اين رنج عظيم را چگونه تاب می توان آورد؟ يا ايها المزمل ـ قم اليل ... رسول نيز آن قول ثقيل برگرده قيام ليل نهاد . با اين همه ، بار روحی بر آن جلوه اعظم خدا نيز سنگين می نشست . سَبحِ طويل روز ناشئه ليل می خواهد ، اگرنه ، انسان را كجا آن طاقت است كه اين رنج عظيم را تحمل كند؟ اما چرا شب؟ و مگردر شب چه سرّی نهفته است كه درروز نيست و خراباتيان چگونه بر اين راز آگاهی يافته اند؟ شب سراپرده راز و حرم سرّ عرفاست و رمز‌ آن را بر لوح آسمانِ شب  نگاشته اند ـ اگر بتوانی خواند. جلوه ملكوتی ايمان نوراست و با اين چشم كه چشم اهل آسمان است ، زمين آسمان ديگری است كه به مصابيح وجود مؤمنين زينت يافته است. شب عرصه تجلای روح عارف است ، اگر چه روزها را مُظهِر غير است و خود مخفی است ، و دراين صفت، عارف اختران را ماند.الماس اگر چه از همه جوهرها شفاف تر است ، سخت تر نيز هست . ماندن در صف اصحاب عاشورايی امام عشق تنها با يقين مطلق ممكن است ... و ای دل! تو را نيز از اين سنت لايتغير خلقت گريزی نيست . نپندار كه تنها عاشوراييان را بدان بالا آزموده اند و لاغير... صحرای بلا به وسعت همه تاريخ است .

و آن خيمه و خرگاه، كهكشانی شد كه از آن پس ، آن را«مطاف عشق» می خوانند.

     به بهانه اولين راوي روايت كربلا که بهانه زندگی ام است  

    اين پست تقديم به تمامی عاشقان درياي عشق و معرفت  

             حسين جان دينداري را نياموختم آزادگي را به من بياموز كه

               در ناباوري و جهل و خودخواهي هايم غوطه ورم يا سفينه النجاه

تاريخچه درخت كريسمس و افسانه ها

از قربان تا غدير

تيغ بدست ! با دستاني رنگين از قربانگاه بيرون آمد! قرباني هنوز جان مي داد! نگاهي به تيغ انداخت !  پرده هاي اشك مجال ديدن نمي داد! شانه هايش مي لرزيد! او بريده بود ! آنچه كه بايد مي بريد! او به كاري خاتمه داده بود! ديگر قرار نبود كسي بيايد! ديگر قرار نبود از آسمان به زمين ببارد! واي كه چه قحطي در راه بود ! و مصيبتهايي كه دامن گير مردم مي شد! گمراهي ها ! شقاوتها! تطهير كرد و وضو ساخت و به نماز ايستاد! سكوتي محض كائنات را فراگرفته بود! همه اقتدا كرده بودند! از صفوه تا روح !

فرداي آن روز عظيم كاروانيان راهي شدند! هفت منزل مانده بوده بود تا وعده گاه! كه هر منزل آن !  هر پايي توان راه نداشت !

هفت ! طي طزيق شد ! ناگهان خورشيد باز ايستاد. ديگر سايه ها روي زمين حركت نمي كردند! فرمان داد ! بار امانت سنگين از جهاز باز كنندو منبري سازند! بالا رفت ! به عصايش تكيه داد ! زمان باز ايستاده بود! ندايي داد كه همه رفتگان باز آيند! قبر ها شكافته شد ! چون مرغان گوشت و استخوان در هم تنيده بر سر كوهها هر اجزايي به جاي خويش حاضر شد! نيامدگان را ندا داد ! آيندگان هم از صلب پدران و رحم مادران نيامده حاضر شدند! نامي خواند! از عرش ندايي رسيد ! يا حيدر ! از سينه خود كليدي برآورد در مشت او نهاد! دستش را بالا برد! كليد مي درخشيد ! از درخشش سايه خورشيد به سينه آسمان افتاد! گفت : امروز اين كليد را به دست صاحب منزل كه همان مولود منزل و كعبه است مي سپارم ! حجت نمام است! 

يا حيدر : نمي دانم اگر آنروز حضور داشتم من چه مي گفتم و چه مي كردم آيا با تو بيعت مي كردم ؟

جوشقاني